Het “slechtnieuwsgesprek” en ass – we zetten ons schrap! :-\

16 Jun

Het eerste schooljaar zit er al weer bijna op. In augustus in groep 3 gestart en een moeizame start gemaakt op het s.o., cluster 4. Rens zit in een extra groep 3 klasje van 6 kinderen. De “grote” groep 3 klas telt 15 kinderen. Echter met het grote aanbod van nieuwe leerlingen, werd er destijds besloten een extra klasje te maken voor kinderen, die beduidend extra en intensieve begeleiding nodig hebben. Ideaal voor onze kleine man dus.

Tijdens eerdere gesprekken met “team Rens” in oktober en maart, bleek al dat Rens het heel erg moeilijk heeft. Maar met de intensieve en geweldige begeleiding heeft hij wel kleine stapjes vooruit gemaakt. Ruimtelijk inzicht en rekenen gaan redelijk goed, het lezen en schrijven blijft nog steeds heel ver achter. Hierbij blijven zijn twee hersenhelften, die nog steeds niet goed samen werken, de grote boosdoeners. Hoe we dit verder gaan aanpakken en bevorderen, blijft weer een grote uitdaging, voor met name de school. Zelf overwegen we ook externe expertise in te schakelen en hem te laten testen op zijn oogsamenwerking, reflexen, evt. beelddenken etc. Er zijn ook aanwijzingen, die op dyslexie duiden, maar we hebben gezamenlijk besloten om dit nog even aan te kijken. Hierop kan hij altijd nog in het volgend schooljaar getest worden.

Naarmate de zomervakantie nadert, roept Rens al weken, dat hij volgend jaar naar groep 4 gaat. Vol trots en spanning kondigt hij zijn overstap naar de volgende groep aan, samen met zijn 5 klasgenootjes. Feit is echter, dat we vandaag vernomen hebben, dat groep 4 het niet gaat worden. Hier hielden we zelf al sterk rekening mee en het komt ons ook niet als een verrassing. Wij hebben er ook totaal geen moeite mee. Rens is er gewoonweg niet klaar voor. En hij begrijpt en benoemt zelf wel, dat hij het erg moeilijk vindt op school en dat hij dat niet leuk vindt. Maar denkt dus wel dat hij gezellig mee verhuist volgend jaar. Rens doubleert dus. En dat als enige uit zijn groepje. In overleg met de school vandaag besloten, dat we hem dit in de laatste schoolweek samen zullen gaan vertellen, want eerlijk gezegd, vinden wij het even erg moeilijk om dit zo goed mogelijk¬†aan hem uit te leggen. En de school heeft hier uiteraard meer ervaring mee en staat ons hier graag in bij. Hij heeft al de nodige faalangst en een zeer negatief zelfbeeld, zodra hem iets niet goed af gaat. Het moeten meedelen, dat hij dus nog een jaartje in groep 3 blijft, wordt geheid een erg verdrietig moment voor hem, waarbij wij dus als ouders sterk moeten blijven en hem de voordelen moeten benoemen. Zoals het nog even mogen oefenen, nieuwe vriendjes in groep 3, de oude vriendjes in groep 4 etc. (voor verdere voordeeltjes, die we kunnen benoemen, houden we ons overigens enorm aanbevolen! ūüôā )

Een plan de campagne voor 2014/2015 ligt al half klaar. Hij ligt op de leerstof van groep 3, de helft achter. Dus start hij in augustus ook weer ongeveer op de helft, in kern 5/6. Daarnaast zal er RT (remedial teaching) worden ingezet, mits mogelijk…. want dit wordt ofwel uit PGB of vanuit ouders zelf gefinancierd. Tja… en een PGB hebben we niet, en de kosten op eigen rekening zullen eerst bekeken moeten worden, of dit maandelijks haalbaar is. Gelukkig gaat de school daarnaast ook bekijken of er uit andere middelen ingezet kan worden.

Dan hebben we nog de hoognodige ergotherapie en fysiotherapie, welke ook opnieuw bekeken moeten worden. Dit ivm het feit, dat onze maximale uren vanuit de zorgverzekering voor dit¬†jaar¬†al op zijn. Zucht…. dus ook hier gaan we op zoek naar een oplossing. Want beide zijn zo noodzakelijk voor Rens. Ach, het komt wel goed. Dat weet ik zeker. We hebben wel eens voor hetere vuren gestaan en elke uitdaging gaan we weer met volle moed, kracht en inzet te lijf. ūüôā

Dus…. het zogeheten “slechtnieuwsgesprek”….. Was het de laatste week even rustig en naar de achtergrond verhuisd, meldt Rens nog geen¬†uur geleden weer opgetogen, dat hij naar groep 4 gaat! En vraagt tot mijn grote schrik ook nog om mijn bevestiging. Alsof hij weet en voelt dat we vanmiddag het tegendeel hebben vernomen. Nog 4 weekjes volhouden dus en dan gaan we samen met de juf en Rens aan tafel zitten. Hopelijk leidt de zomervakantie hem hier fijn van af en kan hij eind augustus dan weer fris aan zijn nieuwe schooljaar beginnen.

Er wordt op school in ieder geval nog een fijne laatste maand van gemaakt met als geweldige afsluiter, de schoolreis naar Toverland! Rens kan al niet wachten! Heerlijk die blijdschap en spanning op wat nog komen gaat! ūüôā En samen met zijn fijne school en geweldig team van hulpverleners, gaan we er volgend jaar gewoon weer voor! Nieuwe ronden, nieuwe kansen!

Waar komen de baby’tjes vandaan?

7 Aug

Zucht… zoals al eerder beschreven in mijn “baby in de buik perikelen” blog, borrelt Rens zijn wens om een zusje weer hoog op. Juist ja, een zusje. Daar is hij blijkbaar inmiddels¬†al over uit. ūüôā

Van de week was het weer zover. “Mama.” Ja? “Ik wil zo graag een zusje. Om mee te spelen, zodat ik niet alleen hoef te spelen.” Diepe zucht… Uitgelegd dat mama geen baby meer in de buik krijgt. “Oh ja wel hoor!” Waar komen de baby’tjes eigenlijk vandaan? Hoe komen die in de buik?” …. Overvallen door deze vraag en druk bezig in de keuken, heb ik de vraag genegeerd en ben ik snel van onderwerp veranderd. Hopelijk het onderwerp weer even van de baan. Kansloos…. : want¬†een paar uur¬†later duwde hij me de telefoon in de hand: “Hier! Bel de ooievaar maar en vraag maar of hij morgen een zusje komt brengen!” Een nog diepere zucht.

Maar vandaag…. vandaag rolden de tranen me bijna over de wangen! Tijdens ons intake gesprek bij de zorgboerderij vroeg de mevrouw allerlei vragen aan Rens, die we hem allemaal zo veel mogelijk zelf lieten beantwoorden. Hoe je heet, waar je woont, je adres, wanneer je jarig bent etc. etc. etc. Toen stelde ze Rens de vraag of hij ook nog broertjes of zusjes heeft. ….. Zijn gezicht¬† betrok, hij haalde zijn schouders op en mompelde toen te neer geslagen dat “hij wel een broertje heeft gehad…. (De mevrouw vertrok helemaal van schrik dat ze dacht een vreselijk pijnlijk¬†onderwerp aangeboord te hebben.)…. en Rens vervolgde: …… maar die heeft vrijdag zijn afscheidsfeestje¬†gehad…. (nog grotere¬†schrik bij de mevrouw)….. ¬†en is nu naar een nieuwe school.”¬†Verbaasd en geschrokken van dit antwoord, keken we elkaar aan en barstten vreselijk hard in¬†lachen¬†uit!

Allereerst is¬†het zeker niet mijn intentie iemand hiermee¬†persoonlijk te¬†kwetsen, die het grote verdriet heeft gekend, van het verlies van een kind. Dat vooropgesteld.¬†Maar hij was zo ernstig in zijn antwoord… en het moment was zo grappig. Eerst heb ik Rens uitgelegd, dat dat geen broertje was, maar zijn vriendje en kdc genootje, die inderdaad ook naar het s.o. verhuisd is. Daarna even mevrouw bevestigd dat er dus¬†geen broertjes of zusjes zijn.

Blijft wel mijn zorg, dat Rens erg gepreoccupeerd is met de wens om een brusje. We hopen, dat als hij eenmaal ingeburgerd is op de nieuwe school en daar misschien, naar wij hopen, één of meerdere vriendjes kan maken, dit weer in zijn hoofdje naar de achtergrond verhuist.

En voor de vraag: waar komen baby’tjes vandaan en hoe komen die in de buik? Ik heb GEEN flauw idee¬†HOE ik die vraag moet aanpakken bij hem!¬†Een gecensureerde versie dan maar, van de papa en mama die knuffelen, waarna het baby’tje in de buik groeit? Meer dan dat kan het niet worden, anders worden alle kinderen op het centrum morgen uitgebreid op de hoogte gebracht van het gehele voortplantingsproces. Hahaha! En het lulverhaal van de ooievaar¬†kan ik ook shaken, want¬†er¬†is weer¬†een zwangere juf op het kdc…..¬† juist ja, met dikke buik.

Zucht…. tips van harte welkom! ūüėČ

Doorvechten vs de handdoek in de ring gooien

28 Jul

Sinds de laatste blog al weer het nodige de revue gepasseerd. Om te beginnen met het ditmaal succesvol afgenomen intelligentie onderzoek bij Rens. Eindelijk meetbaar en betrouwbaar. Het is me niet tegen gevallen. In een notendop: verbaal (EQ) 102 (dit lag netjes gemiddeld voor zijn leeftijd) performaal (IQ) 83 (dit lag beneden gemiddeld). Totaal is de einduitslag berekend op 90. Weliswaar¬†aan de ondergrens, maar wel gemiddeld met¬†sprake van een disharmonisch profiel. Daarnaast vertoonde hij ook een bovengemiddelde aan kenmerken van ADHD. Ook hier is hij kort geleden op getest. Hier kwam uit dat er geen¬†duidelijke aanwijzingen voor ADHD zijn.¬†Het was moeilijk te differenti√ęren. Vooralsnog lijkt het onderliggend aan het autisme.

Vervolgens hebben we recentelijk weer onze¬†zoveelste pgb aanvraag bij het CIZ ingediend. Zoals te verwachten: weer afgewezen. Maar… de hoop is nog niet opgegeven. De aanvraag werd afgewezen op het feit dat Rens niet langer onder het CIZ valt m.i.v. augustus en de aanvraag dus opnieuw moet worden ingediend bij BJZ. Wat spannender is het feit, dat BJZ blijkbaar geen nieuwe pgb’s meer af geeft aan nieuwe aanvragers? Klopt dit? Want dan…. dan is het allemaal verloren en kansloos…. ūüė¶

In juni zijn we twee scholen gaan bezoeken voor Rens.¬† De Latasteschool in Horn en de Widdonck school bij ons¬†in Weert. ’s Ochtends zijn we eerst naar Horn geweest. Hier hebben wij een geweldige rondleiding genoten met uitleg van ALLES wat ze Rens kunnen bieden en hoe ze dit met de leerlingen aanpakken. Zo krijgt elk kind zijn eigen POP (persoonlijk ontwikkelingsplan) aangemeten, welke ook tussentijds¬† continue bijgesteld wordt. Verder beschikt de school over een eigen AUTI-observatorium, hetgeen inhoudt dat zij met grote regelmaat met behulp van externe expertise diverse cursussen voor de leerlingen aanbieden. Een ander erg groot pluspunt was het feit, dat de school het schoolzwemmen nog aanbiedt.¬†Uitgangspunt¬†van de school is, om toch waar mogelijk de kinderen te laten doorstromen in het regulier onderwijs.¬†Op dit moment lag die succes rate op ca. 70%.¬†We hebben alle klasjes gezien, de materialen, de time out mogelijkheden, de therapie ruimtes, de speeltuinen met speelbos. Alles. Al met al, dus een zeer fijne rondleiding, met een geweldig goed passend aanbod voor Rens.

Later op de ochtend volgde¬† de afspraak bij de Widdonck. De ontvangst hier was even hartelijk te noemen, maar daar hield het dan ook bij op. Daar waar wij graag wilden vernemen, wat ze Rens hier te bieden hebben en hoe ze dit per kind aanpakken, ging onze rondleiding hier inhoudelijk voor 80% over…. geld. Financi√ęn. Tekorten. Herhaaldelijke verontschuldigingen voor de huisvesting, de noodlokalen, oud pand, delen met het sbo, nieuwbouw in aantocht etc. Nadat wij op onze beurt herhaaldelijk hadden aangegeven, hier door heen te kunnen kijken en wat meer info wensten over hun plan van aanpak met Rens, kregen we dan eindelijk iets meer informatie. Het was echter een nogal onduidelijk en¬†onsamenhangend verhaal. Het stond ons tegen dat Rens hier niet in een vast klasje zou zitten. Hij zou zelfs meerdere malen per dag van klas, van juf/meester en van klasgenoten veranderen. En ook de klassen, die ons getoond werden, waren naar onze mening erg groot. Tenslotte namen we na de rondleiding, welke ons nog niet veel wijzer had gemaakt, plaats in het kantoor van mevrouw. Mevrouw lichtte nog iets toe met een getekend schemaatje dat ze de kinderen vrij snel op theorie of praktijkonderwijs indelen… ??? Ik was even verbaasd. Mag Rens mogelijk eerst even leren lezen en schrijven en het basisonderwijs doorlopen? Vervolgens pakte ze alvast het aanmeldpakket erbij en liep deze met ons door. De nekslag kwam met de vraag, of √©√©n van ons mogelijk in het buitenland geboren was? Waarop ik verbaasd antwoordde, dat dit inderdaad mijn geval was. Mooi!, riep ze! Dan krijgen we extra geld! Is wel niet voor Rens hoor, gaat gewoon op in de grote pot! Ze lichtte nog toe, dat dit kwam door een “oude achterlijke regeling”. Overigens, dat stuitte me ook zwaar tegen de borst: hoe vaak deze mevrouw het woord “achterlijk” in haar mond had genomen tijdens de rondleiding. Niet echt gepast voor een medewerkster die werkzaam is op een school voor kinderen met een beperking dan wel een stoornis, lijkt mij…. Dus: ons besluit was snel genomen. NIET naar Weert.

Enfin, het e.e.a. terug gekoppeld aan het cvo, die stomverbaasd waren en deze mevrouw zo helemaal niet kenden. Misschien een slechte dag? Tja, jammer dan. Ik heb aangegeven, dat het misschien wenselijk is om nog kort terug te koppelen dat deze mevrouw, ons inziens, duidelijk NIET de aangewezen persoon is, om ouders er van te overtuigen om hun kind DAAR onder te brengen.

Op de dag dat wij terug kwamen van vakantie, lag de indicatie REC4 tussen de stapel post. Gelukkig! Die ook in the pocket. Hierop meteen naar de gemeente gegaan om het leerlingenvervoer aan te vragen. We weten dat dit in het kader van de bezuinigingen op de schop gaat, maar pas per augustus 2014 ingaat. Ik voelde de grond onder me vandaan zakken, toen de mevrouw me aldaar mee deelde¬†dat zij het niet zullen vergoeden voor Rens… En waarom ik √ľberhaupt voor Horn had gekozen, als er ook een school in Weert is.¬†Kort toegelicht, dat we niet achter de school in Weert staan en daarom voor¬†Horn kiezen. Prima, zei ze, maar helaas zul je dan zelf het vervoer¬†moeten regelen.

En juist daarmee, zijn wel al 3 weken non stop bezig. Leerlingenvervoer is dus onverbiddelijk, conform de nieuwe verordening afgewezen. Zelf taxi vervoer bekostigen, is onbetaalbaar. In contact komen met andere ouders uit Weert, is zinloos, want AL hun kinderen zitten WEL op de busjes die dagelijks naar de school rijden. Dus hebben we nu bij onze beider werkgevers een voorstel ingediend, hoe we toch aan onze contractuele uren komen, en toch zelf Rens dagelijks gaan brengen en/of halen.

In de tussentijd heb ik ook BSO’s in Horn benaderd voor de opvang, want met een kinderopvangtoeslag kan ik hem dan twee dagen in de week daar na schooltijd laten opvangen. Van de 4, die ik heb gesproken, sluit 1 per augustus de deuren en moesten de andere 3 vriendelijk bedanken voor onze aanvraag: zij hadden niet de faciliteiten, om “kinderen als Rens” op te vangen. Oke dan! Zucht. Verder gezocht en een geweldige zorgboerderij gevonden, die BSO, vakantieopvang en logeeropvang bieden. En dit op 10 minuten rijden van de school en ca. 20 minuten van thuis. En tot ons grote geluk, niet alleen via pgb, maar ook via zin te contracteren zijn.

Dus tussenstand van zaken: werkgever 1 heeft gelukkig al ons tijdelijke voorstel goedgekeurd, werkgever 2 nog niet, Rens start morgen over twee weken op het s.o., maar we weten nog niet of beide werkgevers akkoord gaan met ons tijdelijke schema. Indicatie aanvraag bij BJZ is in de maak en zal ook nog enige tijd op zich laten wachten. Als we op zijn minst een indicatie voor de BSO en de vakantieopvang krijgen, zijn we gered. Als we die niet krijgen…. ? In elk geval laat ik me niet dwingen om Rens alsnog op de school in Weert te plaatsen. Dan zullen er andere drastische maatregelen genomen moeten worden, om het vervoer en de opvang alsnog dagelijks zelf¬†te regelen.

Wij hebben er alle vertrouwen in, dat we de eerste maanden, in afwachting van het indicatie besluit, kunnen opvangen en overbruggen. We houden voor nu enkel nog een probleem met de woensdag en de donderdag. Hiervoor benaderen we nu met de grootste spoed alle denkbare bekende, bevriende en betrouwbare AOW-ers / WW-ers / niet werkenden, ¬†die misschien ons tegen vergoeding tijdelijk¬†kunnen en willen uithelpen. Lukt dit niet, dan ligt er al een aanvraag bij de gevonden zorgboerderij, om uit eigen financi√ęle middelen, twee dagen BSO in de week te regelen. Ik hoop volgende week te vernemen of ze al een plekje zouden hebben, waarna zo snel mogelijk de intake moet plaatsvinden en alles vast gelegd moet worden. En lukt de indicatie niet… dan vrees ik evengoed toch een ook bezoekje aan Den Haag, op zoek naar iemand die me uit kan leggen, waar “kinderen als Rens” dan in godsnaam nog wel terecht kunnen?!

De ene dag vecht ik stug door, de andere dag wil ik de handdoek in de ring gooien. Gelukkig dat ik dat laatste niet de overhand laat nemen. De frustraties zijn er desalniettemin niet minder om. De ene dag vervloek ik Den Haag, de andere dag vervloek ik mijn eigen kind, maar vooral vervloek ik mezelf dagelijks, als ik weer dreig een onschuldig jongetje de schuld van alles¬†te¬†geven¬†en weer in een moment van totale onmacht, frustratie, boosheid, vermoeidheid¬†en verdriet… die handdoek in de ring dreig te gooien. En als ik mezelf dan weer even flink op mijn donder heb gegeven, en even diep heb adem gehaald, dan gaat de zoektocht naar de oplossingen gewoon weer verder. Mij krijgen ze niet klein. We gaan dit gewoon geregeld krijgen voor ons kleine bijzondere mannetje. Is het niet nu, dan wel over een maand of over een half jaar. (Of 10 augustus a.s. als de staatsloterij me hopelijk eindelijk eens gunstig gezind is…. ūüôā¬† )

Als altijd…. wordt vervolgd.

Troubles…. even met de handen in het haar…

18 Mrt

Verkeren we na de terugval van vorig jaar zomer weer even enige tijd in rustiger vaarwater, dient de volgende hindernis zich al weer aan: de opvang van Rens. Hadden we voorheen op de dinsdagen en donderdagen mijn allerliefste schoonmoeder, die Rens opving… heeft Joop dit sinds de zware beroerte van zijn vader in september 2011, zelf op de dinsdag opgevangen. Dit ging echt perfect. De donderdag kon onze oppas er gelukkig nog extra bij pakken, de dinsdag werkt Joop tot pakweg 14:45, waarna hij thuis Rens opvangt. De 2,45 uur, die hij hiervoor wel eerder weg moet, heeft hij wekelijks keurig ingehaald door op woensdag om 08:00 te starten en enkele pauzes door te werken. Super geregeld en dat dankzij de flexibiliteit en alle begrip van zijn werkgever, waarvoor we erg dankbaar zijn.

Echter, na 1,5 jaar heeft Joop’s werkgever moeten besluiten om de werktijden voor alle werknemers aan te passen en hiertoe een ieders aanwezigheid, fulltime op alle dagen, niet alleen wenselijk, maar ook noodzakelijk te achten. Alle begrip hiervoor natuurlijk. Maar…. wat moeten we nu? Onze (zeer fitte en kwieke) oppas, die volgend jaar 80! wordt, heeft Rens al op de maandag, woensdag en donderdag. De dinsdag erbij is voor haar geen optie. Ikzelf heb de mogelijkheid om 4 uur minder te gaan werken in de week, maar dit zal ongetwijfeld invloed hebben op mijn ¬†work load en het naar tevredenheid blijven volbrengen van mijn taken. Daarnaast lever ik dan ook nog voelbaar in op mijn salaris. Als alternatief betekent een externe opvang op de dinsdagmiddag dus ook nieuwe extra uitgaven. Iets waar heel eerlijk gezegd op dit moment geen budget voor is.

Dus… wat zijn de opties? Zelf minder gaan werken, met wat verlies van inkomen. Een gespecialiseerde bso gaan zoeken, waarvoor dus ook eerst een budget aangevraagd moet worden, hetgeen al weer onmogelijk lijkt om heden ten dage nog toegekend te krijgen? Daarnaast is naar mijn weten, in Weert ook helemaal geen gespecialiseerde bso voorhanden. Resten ons nog maar twee mogelijkheden, welke de voorkeur hebben: ofwel iemand vinden, die voor een kleine vergoeding Rens opvangt, ofwel de mogelijkheid voor mij om op dinsdag middagen van thuis uit te werken? Een ideale optie voor mij, maar in mijn optiek ook weer niet haalbaar, daar dit natuurlijk ook weer niet vanuit mijn werkgever wenselijk is en hiermee onwenselijke precedenten geschept worden. Ook hiervoor uiteraard alle begrip.

We zullen eerst maar eens gaan kijken wat mogelijk is qua iemand vinden, die Rens gedurende ca. 12-15 uur per maand bij ons thuis, dan wel bij hen thuis wil opvangen. Plan B de mogelijkheid onderzoeken om wekelijks 3-4 uurtjes van thuis uit te werken en plan C, least favourite, … inleveren op uren en salaris en eerder dan gepland, minder gaan werken…

Diepe zucht…. wat begon dit mooie en idealistische voor ogen nieuwe gezinsleven toch ooit zo zorgeloos… En nu 4 jaar verder, na de diagnose, na het toch al kleine en weg gevallen eigen netwerk, wordt ons karretje weer omhoog getakeld, klaar om ons weer – hetzij even tijdelijk en hopelijk van korte duur – ¬†in onzekerheid en zorgen te storten. Maar ach, ook hier vinden we wel weer een passende uitweg. Dat heb ik inmiddels wel geleerd: voor alles dient zich met de tijd wel een oplossing aan.

Laat ik nu alvast bij deze wel een oproep doen voor welke tips wie dan ook mag hebben … behulpzame instanties? Ken of ben je een ervaren iemand in Weert, die bijzondere kindjes opvangt, of ken je mijn stuiterballetje al goed en lijkt het je leuk en mogelijk om hem 2,5-3 uurtjes per week op te vangen? Meld je alsjeblieft bij me, want totdat die passende oplossing zich aanbiedt, zit ik eeeeeeventjes met de handen in het haar….

Maar om te spreken met de woorden en het motto van de familie G. uit Weert: “Alles komt goed!” Uiteindelijk komt alles weer goed. Lieve H. en C., hoop dat jullie het niet erg vinden, dat ik even jullie motto heb gejat en hier wereldkundig heb gemaakt?! Jullie motto is de laatste 4 jaar ook het onze geworden… ūüôā

Enfin, as usual…. wordt ook vervolgd!

De kogel is door de kerk… Cluster 4 SO…

30 Jan

Gisteren¬†was dan DE dag. Evaluatie van de laatste 6 maanden en het adviesgesprek over de te vervolgen weg dit jaar. Rens heeft op een aantal punten weer wat groei laten zien, maar wederom valt nog op vele andere vlakken nog veel te behalen. De zelfredzaamheid ontwikkelt zich gestaag, hetgeen we erg blij om zijn. Op sociaal-emotioneel vlak blijft hij nog erg veel moeite houden. Ook in de motoriek is een vooruitgang te zien bij bepaalde onderdelen, maar helaas ook weer een stilstand dan wel stagnatie op andere onderdelen. Zucht… achtbaan karretje maakt weer overuren.

Maar goed, waar het vandaag om ging: hoe verder dit jaar? Nadat het e.e.a.¬†ge√ęvalueerd¬†was en de nieuwe doelstellingen voor het komende half jaar vastgelegd waren, kwamen we dan eindelijk bij het onderwerp, waar we inhoudelijk zo lang naar hebben uit gekeken: waar kan Rens naar toe? Special Basis Onderwijs (SBO) of toch Speciaal Onderwijs (SO)? Even een korte uitleg voor diegenen, die hier minder in thuis zijn: bovenaan bevindt zich het reguliere basisonderwijs, oftewel de gewone basisscholen. Daaronder volgt SBO, en daaronder SO.

 

  • Speciaal onderwijs

    Scholen voor speciaal onderwijs (so) zijn bedoeld voor lichamelijk, zintuiglijk of verstandelijk gehandicapte kinderen en voor kinderen met psychiatrische of gedragsproblemen. Voor deze groep kinderen zijn er tien soorten scholen, die in vier clusters onderverdeeld zijn:

    • cluster 1: scholen voor blinde of slechtziende kinderen (visueel gehandicapte kinderen)
    • cluster 2: scholen voor dove kinderen, slechthorende kinderen, kinderen met ernstige spraakmoeilijkheden en kinderen met communicatieve problemen
    • cluster 3: scholen voor kinderen met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen, zeer moeilijk lerende kinderen en langdurig zieke kinderen met een lichamelijke handicap, kinderen met epilepsie en meervoudig gehandicapte kinderen die zeer moeilijk leren
    • cluster 4: scholen voor kinderen met ernstige gedragsproblemen en/of psychiatrische problemen
  • Speciaal basis- of voortgezet onderwijs

    Scholen voor speciaal basisonderwijs (sbo) vallen niet onder het speciaal onderwijs, maar onder de Wet op het primair onderwijs. Sinds 1998 zijn er geen scholen meer voor moeilijk lerende kinderen (mlk), scholen voor kinderen met leer- en opvoedingsmoeilijkheden (lom) en afdelingen voor in hun ontwikkeling bedreigde kleuters (iobk).

    Een op de 36 kinderen heeft leer-, gedrags- en/of opvoedingsproblemen en redt het daarom niet op de gewone basisschool. Landelijk gaat het om 43.000 leerlingen (cijfers van 2010). Deze leerlingen gaan nu naar scholen voor speciaal basisonderwijs.

    Speciaal basisonderwijs staat voor de bijzondere combinatie van vakbekwaam basisonderwijs aangevuld met specifieke leer-, gedrags- en opvoedingsexpertise. Sbo biedt passend onderwijs aan kinderen die zich op de gewone basisschool niet optimaal ontwikkelen.

    Sbo-scholen en gewone basisscholen hebben dezelfde kerndoelen. Kerndoelen zijn streefdoelen voor kennis en vaardigheden van een leerling aan het eind van de basisschool. Een leerling op het sbo krijgt eventueel meer tijd om de kerndoelen te bereiken. Sbo-scholen hebben een uitloopmogelijkheid voor leerlingen tot 14 jaar.

 

Dus… afgaande op het feit, dat Rens – weliswaar aan de ondergrens – wel een IQ heeft, dat binnen de normale begaafdheid valt, ging ik er van uit dat het SBO zou worden. Dat gaat het dus echter toch niet worden. Zijn gebrek aan concentratie en de aanzienlijke toename van continue drukte en chaos in zijn hoofdje, hebben ons doen besluiten om toch nog binnen de lopende indicatie (tot 31-8) ¬†op het centrum aanvullend een apart ADHD onderzoek te laten uitvoeren. Veel van de zgn. “ADHD” kenmerken zijn toe te kennen als onderdeel van de autistische stoornis. Desalniettemin zijn er toch ook sterke signalen dat hij naast zijn autisme ook ADHD heeft. Hierin vertoont hij dus duidelijke kenmerken van ADHD, welke weer niet te bestempelen zijn als kenmerkend bij autisme. ¬†We zullen het pas met zekerheid weten als hij hierop onderzocht is. Waarom we tot dit onderzoek besloten hebben? Omdat het er nu toch op aan komt, dat Rens hoogstwaarschijnlijk baat zal hebben bij een of andere vorm van medicatie. Ik heb me er tot op heden altijd voor afgesloten, omdat het me beangstigt. Ik lees en hoor veel over nare bijwerkingen, veranderende kinderen en de lijdensweg van kind en ouders om juist die gulden middenweg te vinden. Juist dat goede medicijn, met de juiste dosering. En de weg daarheen is erg moeilijk… Alles bij elkaar genomen dus; ¬†zijn IQ, de problematiek met zijn aandacht spanne, alsmede ook nog achterstanden op andere vlakken, hebben dus een advies doen uitgaan van doorstroming naar het SO. Een advies wat we dan ook ter harte zullen nemen.

Het is dus een vaststaand feit, dat Rens na de zomervakantie naar het SO verhuist. De komende maanden zullen in het teken staan van voorbereidingen. Onze regio, midden Limburg telt drie cluster 4 scholen. Hierin hebben we de keus laten vallen op twee scholen. Deze scholen zullen we op korte termijn gaan bezoeken om een beeld van te vormen. Verder tasten we nog volledig in het duister. Het centrum zal ons gaan helpen om een compleet dossier samen te stellen, dat nodig is om de REC -4 (cluster-4) indicatie aan te vragen. Dit moet dan weer langs een commissie van indicatiestelling, die bepaalt of de beschikking wordt afgegeven zodat Rens naar een cluster 4 school mag. En als dat dan allemaal op orde is en wij, naar we hopen, de beste school voor Rens hebben gekozen, dan mag onze kleine man in augustus van dit jaar dan eindelijk ECHT naar school.

Ik voel me opgewonden en gelaten,¬†anstig en onzeker tegelijk. Spannend, omdat de overstap nu echt¬†in zicht is. En onzeker, omdat ik VOLLEDIG in het duister tast en geen benul heb, waar ik voor het e.e.a. toekomstig terecht kan dan wel me mag en moet melden. Correctie: ik weet het wel enigszins: BJZ, de gemeente etc.? Maar ik heb nog geen benul van wat en hoe ik verder waar moet opstarten, aanvragen, melden, hulpvragen etc.? Gelukkig beschik ik op Facebook over twee hele fijne groepen, waar ontzettend veel mensen al de nodige ervaring hebben in al die zaken, die nu op ons afkomen. En wat zal ik dankbaar gebruik gaan maken van al hun tips, adviezen en ervaringen. Diepe zucht… het komt allemaal vast wel goed.

En er is ook nog ander¬†nieuws te melden. Mooi nieuws.¬†Namelijk, mijn baas, de eigenaar van het bedrijf waar ik voor werk. Mijn baas heeft mij recentelijk laten weten ook mijn blog te volgen. En ook hij, heeft mijn december 2012 blog gelezen, welke een overweldigend aantal reacties heeft opgeleverd. En ook hij gaf aan, erg onder de indruk te zijn geraakt van het geheel. En betrokken als hij is, heeft hij mij aangeboden om iemand langs te laten komen. En vorige week is ze geweest. Een expert op het gebied van autisme, die mij wil proberen te helpen met het verkrijgen van een pgb. Die helemaal thuis is in het aanvragen van indicaties, die zelf ook met kinderen en (jong)volwassenen met ASS werkt… en die mij gewoon wil helpen hiermee! Of we het er uit weten te slepen of niet… alleen deze geste al… Deze betrokkenheid… deze steun. Ik noem jullie niet bij naam, want dat is niet gepast zonder ruggespraak… maar er zijn eigenlijk geen woorden om uit te drukken hoe blij ik hier mee ben! Hoe ontzettend dankbaar. Ongeacht de uitkomst. Want werkelijk alle hulp is welkom…

Er wacht ons nog een druk vol gepland schema met de carnaval en een aantal buitenlandse beurzen, waaraan ik zal gaan deelnemen in de maanden maart/april. Maar we zullen op korte termijn een begin gaan maken om de beide scholen te gaan bezoeken en het dossier voor de aanvraag klaar te maken. Voor juni willen we de school gekozen hebben en de indicatie aanvraag bij de commissie op tafel hebben liggen.

We nemen weer plaats in de nieuwe achtbaan en gaan vol spanning en opwinding deze nieuwe rit en dit nieuw avontuur tegemoet!

 

Woord van dank en Feliz Navidad!

23 Dec

Enorm overdonderd van over de 450 nieuwe hits op mijn blog sinds vrijdag… en nog steeds bezig om alle reacties, vol steun, begrip en geweldige tips te lezen en te beantwoorden overal! Lieve lezers en volgers: dank jullie wel, voor jullie belangstelling en fijne reacties! Een enorme steun om zoveel herkenning terug gekoppeld te krijgen en je zo begrepen te voelen. Ook buiten het ASS netwerk, zijn de reacties gewoonweg hartverwarmend. Overweldigend gewoon…

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen en voor 2013 alles wat wij voor onze kanjers van kinderen, maar ook voor onszelf, mogen wensen!

Aan allen: een Feliz Navidad! Speciaal uitgebracht en met medewerking van: Lonneke, Joop en Rens! ūüôā

http://www.jibjab.com/view/k00rbAx2C7CusjoiMHuk

Het soms even helemaal zat…

21 Dec

Natuurlijk vind ik het leuk om te zien. En fantastische prestaties van de kinderen. Eerlijk waar… Maar… fotootje school kerst¬†dinertje¬†hier, het zoveelste zwemdiploma daar, kindjes op weg naar het basis onderwijs, de eerste rapportjes, het leren lezen en schrijven, kinderfeestje zus, speel afspraakje zo… Rens zit nog nergens op school, de zwemles hebben we gestaakt, omdat het zelfs in het kleine groepje niet lukte en tot op heden hebben we een vervolg in¬†priv√©¬†les uitgesteld, omdat we er gewoonweg het geld niet voor kunnen vrij maken. Kinder feestjes zijn er niet, omdat er geen vriendjes zijn. Over twee weken is hij zelf jarig en hij roept al sinds de zomervakantie om een echt kinderfeestje. Iemand een adresje waar een stuk of drie/vier ¬†5-6 jarige geduldige acteurtjes ingehuurd kunnen worden? ūüėČ

Logeerweekendje hier, auti vrijetijd clubje daar… en geloof me: ik gun het iedereen van ganser harte, zij die het hebben, zij die het hebben gekregen… een godsgeschenk dat een indicatie en budget ter beschikking zijn gesteld. Als ik de energie had, zocht ik voor mijn part naast mijn 36-urige baan er nog een baantje bij voor in de avonduren of nachten, alleen maar om Rens ook naar zo’n clubje te kunnen laten gaan, en met een of meerdere lotgenootjes te kunnen laten spelen. Zonder raar aangekeken te worden, zonder genegeerd te worden, zonder gepest te worden, zonder stom en dom genoemd te worden…

En dan… ¬†hoor ik mezelf weer mopperen op Rens… of het even wat rustiger kan, of het continue imiteren van een brandweer sirene even mag stoppen, of het vreselijk hinderlijke¬†neuri√ęn¬†even gepauzeerd kan worden… En als mijn emmer dan overloopt, hoor ik mezelf mijn stem tegen hem verheffen, of hij alsjeblieft niet even 5 minuten normaal kan doen? Hem vraag waarom hij mij telkens zo boos maakt, terwijl ik hem toch duidelijk heb aangegeven dat iets niet mag en wat de consequenties zijn? En op mijn allerslechtste momenten, als alle energie uit me gezogen is en ik gewoonweg het zgn. “neutrale reactie beleid” niet meer kan opbrengen, werp ik hem toe wat hij toch een rot kind kan zijn. Waarop hij dan weer terug roept dat hij mij niet lief en leuk vind, waarop ik dan weer in mijn frustratie en uitputting, hem mee deel, dat hij dan misschien maar lekker ergens anders moet gaan wonen, zodat papa en mama rust hebben… waarvan hij natuurlijk weer vreselijk schrikt, en overstuur raakt, en ikzelf weer breek en met een vreselijk schuldgevoel, mijn mannetje weer een kwartier lang vast houd, knuffel, gerust stel en troost, omdat ik zoiets natuurlijk NOOIT had mogen zeggen…

En we zijn moe. Al de hele week ligt hij ’s nachts in zijn slaap te schreeuwen, boos op iets of iemand, heeft een vreselijke grote mond de laatste tijd, verzet zich tegen alles, op alle mogelijke plekken, en ziet ongezien kans om dingen uit te vreten, die weer de nodige tijdrovende poets- en herstelwerkzaamheden in huis vergen. Diepe zucht…

Ik schaam mij er niet voor om uit te spreken dat ik het soms even helemaal zat ben. Dat ik mijn zoon soms even helemaal zat ben. Dat dit niet het leuke en normale gezinsleven is wat ik ooit voor ogen had.

Maar gelukkig zijn ook dit de moment opnames. Want ik zou mijn kereltje uiteindelijk voor geen goud willen en kunnen missen. Morgen weer gewoon met Rens de stad in en naar de super en al wat meer op de lijst staat. Laat de mensen maar kijken, en denken en oordelen. ¬†Het kan me werkelijk waar, niets schelen. En het onderwijs… dat komt nog wel, en de vriendjes misschien ook. En die zwemles gaan we hoe dan ook weer zo snel mogelijk proberen op te starten. En het CIZ dan wel BJZ kunnen volgend jaar WEER een aanvraag van me verwachten. En dat feestje over twee weken? Dat komt er ook! We nodigen gewoon flink wat volk uit en maken er voor Rens een hele fijne gezellige dag van!

Maar af en toe…. ja…. ben ik het even helemaal zat. En dan helpt het heel goed, om dit hier van me af te schreeuwen en in menig oogpunt misschien, van me af te zeuren. Ik ben het in ieder geval weer kwijt nu. Van me af geschreven, potje gejankt en de ergste frustraties kwijt. De dip (tijdens dit eerder over geblogde “terugval moment”) is weer op zijn retour. En dan nu weer even diep adem halen. Er wachten ons een gezellige kerstavond en gezellige kerstdagen. En DAAR gaat NU de focus op.

En met dit doel voor ogen, wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en voor 2013 rust, structuur, harmonie… en mooie, kostbare momenten en mijlpalen… en geluk en plezier… en dat alles in goede gezondheid.

Liefs,

Lonneke