Archief | juli, 2012

Van Egypte naar het CIZ naar Sinterklaas…

27 Jul

Alweer even geleden sinds de laatste blog.

We hebben in de tussentijd weer twee weken heerlijk genoten van de vakantie in Egypte. Het was echt heerlijk! Beste hotel tot nu toe en bij deze genoteerd als “blijvertje” om volgend jaar zeker naar terug te keren! Helaas waren er geen Nederlandse kinderen, daar we 1 week voor aanvang van de schoolvakantie zijn vertrokken. Wel veel kinderen van andere nationaliteiten, hetgeen met de communicatie de nodige obstakels opleverde. Rens heeft zich heerlijk geamuseerd, maar had erg veel moeite om contact te leggen met de andere kinderen. Verschil in taal was natuurlijk lastig, maar nog problematischer was zijn kenmerkende gedrag. Dit resulteerde in dagelijkse interventies, time-outs en vele verdrietige en frustrerende momenten voor zowel Rens als voor ons. En het is weer gebleken hoe eerlijk, hard , maar ook ronduit gemeen kinderen kunnen zijn tegenover een kind dat “anders” is. Iets waar ik me bij probeer neer te leggen, maar wat steeds moeilijker wordt wanneer je eigen kind de afwijzing en de pesterijtjes begint te voelen en mij vraagt waarom de andere kinderen zo tegen hem doen… Slik… Desalniettemin heb ik mijn persoonlijke opdracht weer goed volbracht: ik heb me NIETS aangetrokken van al die afkeurende en geïrriteerde blikken! Ik zou deze mensen toch nooit meer treffen en het ging om ONZE vakantie. Daarnaast heb ik in gedachten de treiterende kinderen een lesje geleerd, hetgeen hier inhoudelijk echter niet openbaar te maken valt. 😉 Maar al met al, hebben we echt een fantastische tijd gehad en kunnen we voor volgend jaar enkel hopen op een iets leukere en gemakkelijkere omgang met  andere kinderen voor Rens.

Eenmaal thuis gekomen, mocht ik me meteen weer op de herindicatie aanvraag storten. Deze had ik voor vertrek al ingediend en tijdens onze afwezigheid was er al contact gezocht met ons, omtrent de aanvraag. Lang verhaal, kort: we hebben de indicatie voor het kdc weer met een jaar verlengd gekregen. Het wederom door ons aangevraagd minimaal budget voor een ondersteunende begeleiding, dan wel voor deelname aan een auti-kids-club o.i.d.  is WEDEROM afgewezen. We zullen dus weer op zoek moeten naar andere middelen om Rens buiten het kdc in contact te brengen met lotgenootjes. En als uit die lotgenootjes al 1 kindje met hem zou kunnen klikken, qua gezamenlijke interesses ( lees: pre occupaties 😉  ), dan is onze missie al geslaagd. En voor wat betreft de adempauze voor onszelf… we halen gewoon weer diep adem in en blazen weer rustig uit. Ook hier vinden we wel een oplossing. Prioriteit ligt gewoon bij Rens. Op vakantie vroeg hij opeens om een kinderfeestje voor zijn verjaardag. Tranen schoten me in de ogen. Voor een kinderfeestje moet je namelijk wel vriendjes hebben. Dus hebben we nu al besloten dat hij voor zijn zesde verjaardag een verjaardagsfeestje krijgt met de hut vol vrienden en al onze lieve buren in de straat. Dan maar zo!

Sinterklaas? Pffff… ja, Sinterklaas dus. Vanochtend: “Mama?” Ja? “Ik wil graag een boekje over Astepoester (geen typefout…)… “En een gereedschapskist!” “En ik mis nog twee treinen, Gordon en Henry…” Of ik dit even kon regelen? “Zijn maar 4 dingen, die ik nodig heb, meer niet.” Hahahaha! Tuurlijk schatje…. Voorgesteld dat we dit opschrijven zodat we het kunnen onthouden voor het verlanglijstje aan Sinterklaas. Oeps… vervolgens een stortvloed aan vragen: wanneer komt hij, komt hij weer met de boot, gaan we dan weer kijken, mag ik een tekening maken, deelt Zwarte Piet dan weer snoepjes uit, dan gaan we een liedje zingen, zal ik alvast een tekening maken, moet je wortels kopen…? etc. etc. etc. We kijken even aan of Sinterklaas blijft hangen in zijn hoofd, of dat het toch weer even op de achtergrond raakt… Zo niet vrees ik vanaf volgende week een aftel kalender tot de Goede Sint ons land weer aan doet…? Het heerlijk avondje laat tenslotte toch nog even een tijd op zich wachten… 😉

Tot die tijd, zijn we weer aan het werk, gaat Rens weer dagelijks naar het kdc en wachten ons spannende tijden m.b.t. de nieuwe onderzoeken, die na twee keer uitstellen nu echt op de planning staan. Want in/na het komende jaar, staat toch echt de overstap naar het SBO op de agenda… De eerste semi zin in het Engels is op vakantie al geleerd: “mag ik een eppelsep? Tenk joe!”

Nieuwe mijlpalen en loopings in de achtbaan dus in zicht. Wordt vervolgd! Tot die tijd van dag tot dag verder en nu even snel de sateetjes rijgen voor de bbq straks!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties